Witaj, nie jesteś jeszcze zalogowany | Zaloguj się | Zarejestruj się | Odzyskaj hasło



Sprzęt, wydarzenia, ludzie
serwis zagli
Surfnation
go2hel.pl
Kolporter RSS

Napoje energetyzujące Poleć znajomemu
Autor: Pablo   
13.04.2010.
 
Część z nas zastanawia się nad spożywaniem napojów energetyzujących przy okazji pływania na desce, wielu robi to od lat. W czym tkwi „cudowne” działanie tauryny – głównego składnika napoju, przybliżamy w poniższym artykule.
 
Wybrana grafika
 
Dla kogo?

Napoje te przeznaczone są dla osób wykonujących wzmożony wysiłek fizyczny lub psychiczny. Zwiększają szybkość reakcji i wydolność organizmu, wzmacniają koncentrację, przeciwdziałają zmęczeniu oraz przyspieszają metabolizm.

Skład napojów energetyzujących

Skład większości napojów jest podobny; składają się one z wody, cukru, regulatorów kwasowości (kwasu cytrynowego i cytrynianu sodu), dwutlenku węgla, tauryny (400 – 420 mg/100 ml.) , kofeiny (około 30 – 35 mg/100 mililitrów), witamin (niacyny, kwasu pantotenowego, witaminy B6, ryboflawiny i witaminy B12); niektóre zawierają też inozytol, glukuronolakton, L-karnitynę, teobrominę, ekstrakty guarany i kwas askorbinowy. Napoje te są niemalże pozbawione tłuszczu i białka; ich wartość energetyczna waha się od 4 (napoje w wersji light) do 61 kalorii na 100 mililitrów.
 
Tauryna

Tauryna jest aminokwasem produkowanym w niewielkich ilościach w naszym organizmie w wątrobie, mózgu, jelitach i mięśniach szkieletowych. Jej naturalnym źródłem jest mięso, szczególnie podroby (np. wątroba), ryby oraz  małże. Różni się jednak od innych aminokwasów, chociażby tych, budujących białka mięśniowe. Jej rodnik kwasowy nie pochodzi od organicznego kwasu karboksylowego, ale od siarkowego, nieorganicznego. Nie wchodzi, więc w skład białek, a co najwyżej prostych mikropeptydów. Aminokwasy, niebudujące białek, nazywamy nieproteogennymi. Są nie mniej ważne od proteogennych, na co przykładu dostarczają chociażby kreatyna i karnityna.

Tauryna została wyizolowana po raz pierwszy na początku XIX wieku z żółci byka i jej nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy gatunkowej tego zwierzęcia – Bos taurus.

W ostatnich latach wykazano udział tauryny w bardzo wielu procesach. Związek ten warunkuje prawidłową pracę serca, a jego niedobór może być przyczyną zmian aterogennych. Tauryna odpowiada za regulację ciśnienia osmotycznego i transport jonów, a także stymuluje proliferację komórek i wpływa na prawidłowe funkcjonowanie układu rozrodczego. Tauryna jest silnym przeciwutleniaczem i immunomodulatorem oraz warunkuje również syntezę i wydzielanie kwasów żółciowych

Za katabolizm białek mięśniowych odpowiadają enzymy kataboliczne, które rozbijają białka na wolne aminokwasy. Kiedy, jednak wytworzą już wiele aminokwasów, aminokwasy hamują zwrotnie aktywność enzymów, co zabezpiecza organizm przed nadmierną utratą białek. Aktywność enzymów można zatrzymać bez strat białka, połykając gotowe preparaty z wolnymi aminokwasami.

Aby uzupełnić pulę tauryny, organizm musi dziennie pozyskać jej ok. 4g. Połowę dawki dostarczamy stosując odpowiednią dietę, drugą połowę produkuje organizm. Ponieważ białka mięśniowe zawierają bardzo małe ilości metioniny i cysteiny, organizm musi rozbić ich wiele, aby zabezpieczyć odbudowę tauryny. Wytworzenie 1-go grama tauryny kosztuje nas utratę ok. 120 gramów suchej masy mięśniowej. Jeżeli sytuację tę odwrócimy, uświadomimy sobie, że spożycie 1-go grama tauryny oszczędzi 120 gramów białek mięśniowych.

Tauryna stymuluje trzustkę do wytwarzania i uwalniania insuliny. Mechanizm działania jest zupełnie inny niż w przypadku glukozy. Glukoza wnika do komórek trzustkowych i stymuluje wydzielanie insuliny poprzez produkty swojego rozpadu - glikolizy. Tauryna natomiast, prawdopodobnie wpływa na receptory, punkty uchwytu, zlokalizowane w błonie komórek trzustkowych. Dawki tauryny ochraniają, regenerują i usprawniają komórki trzustkowe. Wpływa również na docelowe tkanki działania insuliny, a mianowicie regeneruje receptory insulinowe i znosi insulinooporność - zwiększa wrażliwość tkanki mięśniowej, a optymalizuje tłuszczowej, na anaboliczną aktywność insuliny. Ponieważ insulina jest hormonem ogólnie ujmując magazynującym cenne dla organizmu składniki, a siarka - obok cukrów, tłuszczów i aminokwasów - najważniejszym z takich składników, matka natura wymyśliła dla niej niezależny system transportowy. Z tej właśnie przyczyny, trzustka, która pracuje w zasadzie, jedynie w obecności glukozy i słabo - kwasów tłuszczowych i aminokwasów, niezależnie, bez ich udziału, silnie reaguje też na organiczne związki siarkowe. Organiczne związki siarkowe działają również, prawdopodobnie bezpośrednio anabolicznie. Wskazuje na to już sam fakt, że regenerują i odbudowują komórki trzustki w tym tkanek insulinozależnych. Dodatkowo, w niektórych badaniach obserwowano efekty anaboliczne, wywoływane przez siarczki, bez współudziału insuliny, chociaż nie ustalono mechanizmu takiego działania. To nasuwa wniosek, że tauryna może być też anabolikiem bezpośrednim podobnym do hormonu.

Tauryna wpływa na ośrodkowy układ nerwowy. Przypisuje się jej funkcje neuroprzekaźnika. Jest m.in. agonistą receptorów GAB(A) . Tauryna miałaby poprawiać funkcje poznawcze i pomagać w nauce poprzez zwiększenie metabolizmu komórek glejowych i, pośrednio, wszystkich neuronów. Odkryto, że wyjątkowo wysokie stężenie tauryny występuje w rozwijającym się mózgu i drastycznie spada zaraz po zakończeniu procesu rozwoju.
Otwartą pozostaje kwestia wpływu tauryny na inny hormon anaboliczny - hormon wzrostu (GH). Jak wspomniano wyżej jej aktywność ośrodkowa (mózgowa), koncentruje się na neuroprzekaźniku – gammaaminomaślanie (GABA), który odpowiada również za wytwarzanie i uwalnianie hormonu wzrostu. Tauryna zapewne, więc stymuluje wydzielanie GH, chociaż efekt ten wymaga jeszcze ostatecznego potwierdzenia.

To ukazuje nam taurynę, jaka szczególny anabolik, stymulujący jednocześnie wydzielanie insuliny i hormonu wzrostu. Szczególny, bowiem insulina i hormon wzrostu współnasilają swoją aktywność anaboliczną, względem tkanki mięśniowej, a znoszą, względem tłuszczowej.  
Funkcją biochemiczną tauryny jest także sprzęganie kwasów żółciowych przed wydaleniem ich z wątroby. Tworzą się sole kwasów żółciowych - kwas taurocholowy i taurochenodeoksycholowy. Zwiększa to rozpuszczalność kwasów żółciowych, a co za tym idzie poprawia ich zdolności emulgujące tłuszcze w świetle przewodu pokarmowego. Tauryna pomaga transportować kreatynę do mięśni, co powoduje jej bardziej efektywne wykorzystanie, a także przyśpiesza regenerację mięśni po wysiłku. W miarę wysiłku organizm przestaje wytwarzać wymagane ilości tauryny i następuje jej niedobór.

Tauryna działa również jak transmitter metaboliczny i ma dodatkowo efekt detoksykujący m.in. po ciężkich zatruciach alkoholowych oraz wzmacnia siłę skurczu serca.

Tauryna odpowiada także za ograniczenie wytwarzania serotoniny, hormonu katabolicznego, co pozwala też na dłuższy wysiłek bez zmęczenia. Zbytnie obniżenie tego ważnego neuroprzekaźnika powoduje depresję a w skrajnych przypadkach próby samobójcze, ale generalnie obniża satysfakcję z wykonanego wysiłku.

Przeciwwskazania

Napojów energetyzujących nie powinny pić dzieci i młodzież poniżej 16 lat, osoby chore na fenyloketonurię, osoby uczulone na kofeinę. Nadmierne spożycie samych napojów energetycznych jest niewskazane dla osób z wrzodami żołądka, jak i problemami ciśnieniowymi bądź kardiologicznymi. Nie wolno spożywać napojów energetyzujących w połączeniu z alkoholem!

Bezpośrednie dane, na podstawie których powstał powyższy artykuł, nie są pracami naukowymi w ścisłym tego słowa znaczeniu.


Źródło:
wikipedia.pl
peb.pl
Polecane

Komentarze użytkowników  
 

Średnia ocen użytkownika

 

Pokaż 1 z 1 komentarzy

1. 17-04-2010 18:57 - Danio

Dobry Artykuł ;)

Pokaż 1 z 1 komentarzy

Dodaj komentarz!



mXcomment 1.0.7 © 2007-2017 - visualclinic.fr
License Creative Commons - Some rights reserved
« poprzedni artykuł   następny artykuł »








© http://www.hotis.pl, Wszystkie zawarte w wortalu artykuły są naszego autorstwa i jakiekolwiek kopiowanie ich w całości, bądź fragmentach jest zabronione i podlega Ustawie o Prawie Autorskim i Prawach Pokrewnych z dn. 4.02.1994 r. (Dz.U. z 1994 r. Nr 24, poz.83) wraz z późniejszymi zmianami.